13-05-08

Droge tranen

Het doet pijn, echt letterlijk. Ik voel het diep in mijn hart alsof er een orgaantje dubbelgeknoopt zit.

Hij komt nooit meer terug. Dat zei hij me laatste keer. Ergens wil ik hem niet meer terug. Het is nu  bijna  weken dat hij weg is en voel me beter dan er voor. De stress die hij me gaf is van mijn schouder en voel me gelijk veel meer op mijn gemak. Ik wil hem niet meer terug, toch zeker niet meer in mijn huis. Ik heb zelf al een paar keer gedacht dat k nooit meer met een man wou samenleven. Dat is  wel erg. Ik vertelde het zelf tegen mijn moeder. Die schoot natuurlijk in paniek. "Je zal toch wel ooit één in huis moeten hebben als je kindjes wilt." zei ze. Ik zal inderdaad nog wel eens verliefd worden. 

Ik hoop gewoon dat de volgende ne goeien is! ;)

Morgen zie ik mijn ex nog eens. Zie hem nu ongeveer 2 keer per week. Ik vind dat best wel goed. Toch.. ik ga afstand van hem moeten beginnen nemen. Hij mag niet meer de man in mijn leven zijn. Moeilijk..

Wanneer er een deur zich sluit is er altijd wel een ander die open gaat.

verwoesting geeft revolutie 

17:22 Gepost door moi in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.